’t Parochiebladje, een verhaal apart!

De meeste Belgische trekkers zijn ondertussen al wel gewend aan deze excentrieke naam. Toegegeven, “ ’t Parochiebladje” is inderdaad  niet meteen een logische naam voor een touwtrekploeg. Ook wijzelf moesten in het begin nog wat wennen aan deze naam. Maar na ondertussen een jaar mee te draaien in de competitie is duidelijk geworden dat wijzelf en onze collega-trekkers deze naam reeds opgenomen hebben in hun “Tug of War Dictionary”. ’t Is moeilijk te zeggen welke gevoelens onze naam oproept bij diegenen die ons nu toch al een tijdje kennen, maar ik denk dat ik er met “Ah, die bende leutige jonge gasten uit Izegem met hun bruine shirts!” en “Die met hun karreke op wiellekes en diene klaxon!” waarschijnlijk niet zo heel ver van zit. Het is leuk om naam te maken, en dan nog liefst een goeie uiteraard. We dragen sportiviteit en teamspirit dan ook hoog in het vaandel.

 

Velen van jullie zijn reeds komen vragen: Waarom in godsnaam “ ’t Parochiebladje”? Wat zo heilig zijn we eigenlijk niet. En de meesten heb ik toen wel van een kort en bondig antwoord voorzien, maar hier is in elk geval nog eens de volledige geschiedenis van ’t Parochiebladje:

Wanneer je alles héél ver doortrekt is alles begonnen bij de Lindetrekkers, een ploeg die nog bekend is bij de ietwat oudere ploegen. Iets vóór de eeuwisseling was ik er actief bij de Linde-/Ponyjeugd. Een deel van deze jeugd vormt ondertussen de kern van de huidige opstelling van de Pony’s. Eenmaal de 18 voorbij zat touwtrekken bij de jeugd er voor mij uiteraard niet meer in. De ontbinding van De Lindetrekkers zorgde er dan ook voor dat ik als trekker niet meer aan de bak kwam. Tot in de zomer van 2005…

Iemand van mijn vriendenkring had gezien dat er in Emelgem, deelgemeente van Izegem, een recreatief touwtrektornooitje doorging. Aangezien die op de hoogte was van mijn touwtrekverleden kwam deze dan ook naar mij toe om te vragen of we met ons bendeke maten geen ploegje zouden vormen. Ik zag er alvast geen graten in, ik wou echt wel eens opnieuw dat touwtrekgevoel van vroeger  herbeleven. Dus na wat telefoontjes hadden we een 6-tal mensen die zich die avond konden vrijmaken. Ik kan je alvast zeggen dat we daar toen geen superprestaties hebben neergezet, maar toch wilden we meer, maar de naam “ De Tsjoolders” die we toen gebruikten wilden we wel veranderen.  De Stove had diezelfde avond nog reclame gemaakt voor hun tornooi in De Haan, dus dat werd dus alvast ons tweede tornooi. Onder de naam “Ctrl Alt Del”. (lees: control alt delete) Na dat tornooi kwam de bal serieus aan het rollen. We gingen op zoek naar een touw om te trainen en we namen contact op met de intussen overleden André, schoenmaker bij de Lindetrekkers geweest, om wat skeelers te beslaan voor ons. Maar nog steeds zat de naam ons dwars… Uiteindelijk hebben we toen voor de allereerste keer een groepsvergadering gehouden. Iedereen deed er een voorstel voor een ploegnaam. En dan mocht iedereen anoniem zijn stem uitbrengen. De beste drie namen hebben we toen nogmaals een verkiezingsronde laten doen. En uiteindelijk haalde ’t Parochiebladje het nipt van Anti-Slip! Een ploeg was geboren…
Nog wat later (begin 2006) namen we deel aan het indoor tornooi van Versieck. En kwamen we dankzij Geert Versieck in contact met de West-Vlaamse competitie. En dat heeft ons alvast nog geen seconde gespeten!

Ondertussen staan we al bijna twee jaartjes verder en hebben we in deze toch wel korte tijd behoorlijk wat bereikt:

-We hebben een prachtige (al zeg ik het zelf J) website met een actief forum waarop ook andere ploegen welkom zijn

- We trainen op een door stad Izegem toegewezen terrein met een speciaal ontworpen wiel en een bouwlift die we van de Daltons kregen.

- We zijn officieel erkent als sportvereniging

- We hebben ploegshirts

- We trainen op wekelijkse basis met onze ploeg, en soms andere ploegen (tijdens de winterstop zijn er alternatieve activiteiten voorzien)

- We organiseren op jaarlijkse basis een tornooi in Izegem.

- We zijn gegroeid van 6 tot 12 actieve leden.

- Twee van onze leden hebben het reeds tot wedstrijdleiding geschopt

 

Ik kan gerust nog enkele zaken opnoemen. Maar mijn punt is dat wij eigenlijk erg trots zijn op wat we hebben bereikt zonder al te veel hulp van buitenaf. De touwtrektechnieken hebben we vooral zelf ontwikkeld met hier en daar wat invloed van een aantal ploegen of personen. Onze schoenen worden sinds het overlijden van André beslegen door  Maarten Desmyter van onze ploeg, die trouwens ook ons wiel ineengestoken heeft. Kortom we zijn een auto-didactisch ploegje die nog steeds volop aan het evolueren is! En daar zijn wij trots op!

Maarten Lemey